Op jacht naar beweging: achter de camera met Jonathan, Bridgestone-fotograaf
In de wereld van de motorfotografie staan maar weinig momenten stil. En er zijn er nog minder die die uitdaging met zoveel goesting en ervaring aanpakken als Jonathan: een Belgische motorsportfotograaf die technische finesse en pure passie mee de weg op neemt. We gingen met hem zitten tijdens de T33-lancering in Kroatië om te praten over zijn parcours, zijn unieke stijl achter de lens en waarom op het randje rijden – letterlijk én figuurlijk – gewoon bij de job hoort.
Kan je ons iets vertellen over je rol en je verantwoordelijkheden op dit event?
‘Ik ben een van de fotografen voor Bridgestone,’ begint Jonathan. ‘Hier ben ik verantwoordelijk voor het shooten van de nieuwe banden, zowel tijdens de pre-shoot als tijdens de sessies met journalisten. Ik doe een mix van panningfoto’s op een platform achter de wagen en bochtfoto’s vanaf de berm.’
Hij legt de twee setups vlot uit, en zegt meteen waarom ze allebei een ander perspectief en een andere uitdaging geven. ‘De panningfoto’s doen we ’s ochtends, en in de namiddag zijn het de bochtfoto’s. Voor die panningfoto’s sta ik op een platform achter een wagen, een beetje zoals vroeger bij het zijspanracen. Het is een beetje gek, maar ik hou ervan.’
Panningfoto’s op een afgesloten weg, in samenwerking met de lokale politie.
Hoe ben je in de motorfotografie terechtgekomen?
‘Ik ben daarin geboren,’ zegt Jonathan met een glimlach. ‘Mijn vader racete met een zijspan, en ik ook. Daarom voelt op de achterkant van een volgwagen staan heel natuurlijk aan – het verschilt niet zoveel van zijspanracen. Je bent constant in beweging, je verplaatst je gewicht en je zoekt altijd naar de juiste balans.’
Hij is nochtans niet als fotograaf begonnen. ‘Ik heb grafisch ontwerp gestudeerd, geen fotografie. Maar in mijn racejaren pakte ik tussen twee heats door de camera van mijn vader en maakte ik wat shots. Op een dag ging ik in 2007 naar een race in Assen, en nadien nam een Belgisch magazine contact met me op. Zo is het allemaal begonnen.’
Dus je bent autodidact?
‘Ja,’ knikt hij. ‘Ik heb nooit officieel fotografie gestudeerd. Ik heb alles al doende geleerd. Ik lees geen boeken over camera’s: ik weet gewoon wat ik moet doen. Ik ben geen fotografie-nerd. Ik focus op het beeld dat ik in mijn hoofd zie, en dat probeer ik te pakken.’
Hoe bereid je je voor op een evenement als dit?
‘Voor mij is voorbereiden niet zo ingewikkeld. Ik ben continu aan het werk. Ik shoot races, perslanceringen, allerlei events – het stopt eigenlijk nooit. Dus ik weet perfect wat ik moet doen.’
Dat gezegd zijnde is Jonathan heel georganiseerd. ‘Ik zorg er altijd voor dat het juiste materiaal klaarstaat. De rest komt vanzelf.’
Krijg je een specifieke briefing van Bridgestone?
‘Niet echt,’ zegt hij. ‘Bridgestone vertrouwt ons. Ze weten dat we de actie en wat zij nodig hebben wel vastleggen. Soms wijzen ze op een nieuwe textuur op een band of vragen ze om te letten op een logo, maar het is geen strakke briefing.’
Wat is de grootste uitdaging in jouw job?
‘Voor mij is de grootste uitdaging om mezelf constant beter te maken,’ zegt Jonathan. ‘Ik hou niet van saaie foto’s. Daarom doe ik zo graag panningfoto’s. Sommige fotografen willen dat niet doen – ze zeggen dat ik gek ben – maar ik hou net van die uitdaging.’
Hij benadrukt ook hoe technisch het is om met lange sluitertijden te werken. ‘Het is geen video. Je moet één perfect beeld pakken terwijl alles beweegt. De wielen, de achtergrond, de rijder – alles moet beweging uitstralen, maar het onderwerp moet wel scherp blijven.’
Met welke gear werk je?
‘Ik sleep veel materiaal mee, zeker voor uithoudingsraces waar ik lange lenzen nodig heb,’ zegt hij. ‘Ik heb een 600mm met een 1.4x converter, dus dan zit je boven de 800mm. Maar hier zou ik dat niet gebruiken. Het hangt allemaal af van de omgeving.’
Op een perslancering past Jonathan zich aan aan de scène en aan het shot. ‘Soms gebruik ik filters om een speciaal effect te creëren, vooral ’s nachts. Ik speel graag met onscherpte, met voorgrondelementen en met licht.’
Zijn er momenten die je altijd wil vastleggen?
‘Op een event als dit heb je twee soorten foto’s,’ legt hij uit. ‘Je hebt het presentatiegedeelte – sfeer en journalisten – en dan heb je de actie. Dáár kan ik me uitleven.’
Hij duwt zelfs de journalisten graag een beetje richting een goeie foto. ‘Sommigen kennen me al. Als ze me zien, zeggen ze: “Oké, vandaag krijgen we goeie beelden.” Ik push hen een beetje op de weg, dat is fun. En ze vinden het geweldig om het resultaat te zien.’
Werk je nauw samen met andere fotografen en videomakers?
‘Ja, altijd. We zijn een team. Ik werk met Ant Productions sinds 2014, en met Bridgestone sinds 2016. We hebben een sterke groep opgebouwd en we stemmen veel af – andere lenzen, andere hoeken, zodat we niet allemaal dezelfde shot maken.’
Jonathan ziet het niet als een solo-job. ‘Ik probeer het team te motiveren. Ik wil dat iedereen goed draait. Het gaat niet om mij, het gaat om de hele crew die samenwerkt.’
Denk je dat je een eigen stijl hebt?
‘Zeker. Vooral in uithoudingsraces komt mijn stijl er echt uit,’ zegt hij. ‘Ik speel graag met diepte, zet iets vooraan in beeld, maak het wat onscherp, werk met lange sluitertijden. Ik heb een bepaalde manier waarop ik de actie graag kader.’
Hij loopt ook niet achter trends aan. ‘Ik kijk niet naar andere fotografen. Ik doe gewoon mijn ding. Er zijn al mensen geweest die mijn werk probeerden te kopiëren, en net daarom blijf ik mijn eigen pad volgen.’
Wat geeft je het meeste voldoening in deze job?
‘Het moment dat ik een shot in mijn hoofd zie en ik het ook echt te pakken krijg – dat is het beste gevoel,’ zegt hij. ‘Zeker als je ervoor hebt moeten werken: een locatie zoeken, de hoek plannen, wachten op het licht. Als ik die shot beet heb, word ik daar echt blij van.’
Maar er is ook een keerzijde. ‘Als een magazine mijn foto gebruikt en hem slecht uitsnijdt, ben ik wel even teleurgesteld,’ geeft hij toe. ‘Ik steek tijd in iets creëren, en als het te hard veranderd wordt, is dat frustrerend. Maar het hoort bij de job.’
Heb je een favoriet event of moment uit je werk voor Bridgestone?
‘Eerlijk: ik geniet van alle events,’ zegt hij. ‘Maar ik hou vooral van die buiten Europa, zoals Zuid-Afrika of Marokko. Die zijn speciaal. De sfeer, de landschappen, de mensen – het is anders. Bridgestone brengt op die events altijd een hoog niveau. Ik werk er echt graag mee.’
Wat waardeer je het meest aan werken met Bridgestone?
‘Het is het totaalplaatje,’ zegt hij. ‘De mensen, de organisatie, de vibe. Soms stuurt Ant-Productions me een berichtje: “groot project op komst.” En dan denk ik niet eens aan de jobkans. Ik denk aan het team, aan de energie. Als de sfeer niet goed zit, werken zulke lange projecten niet. Maar met dit team werkt het altijd.’
Of hij nu achteraan uit een rijdende wagen hangt of gehurkt langs een bergweg zit, Jonathan fotografeert meer dan alleen motoren. Hij vangt beweging, energie en authenticiteit. Zijn beelden raken het hart van de rit en de ziel van de sport, en bewijzen dat één foto in de juiste handen een compleet verhaal kan vertellen.
