Parijs – Dakar: De Grote Leegte oversteken
Onze Man reisde van Brussel naar Dakar. In het eerste deel van dit avontuurverslag deden we verslag van de tocht in het min of meer bekende deel van Marokko. Na onze rustdag in Agadir wachtte de echte uitdaging. En een verrassing, want de BMW R 1300 GS werd daar vergezeld door de Kawasaki Versys 1000, beide uitgerust met A41-banden.
Merzouga, Zagora, Ouarzazate... al deze steden presenteren zichzelf als poorten naar de woestijn. We passeerden deze steden aan de rand van de Sahara, maar gingen niet de grote woestijn in. Eerst trokken we verder naar het westen om de Atlantische Oceaan te bereiken. Agadir was onze toegangspoort naar het zuiden. Na de levendige stad Agadir worden de dorpen kleiner, de nederzettingen meer afgelegen, en zodra je de grens met de Westelijke Sahara oversteekt, ligt er enkele duizenden kilometers Grote Leegte voor je. Een van de spannendste aspecten van deze reis naar Dakar.
Regen in de woestijn
Merzouga, Zagora, Ouarzazate... al deze steden presenteren zichzelf als poorten naar de woestijn. We passeerden deze steden aan de rand van de Sahara, maar gingen niet de grote woestijn in. Eerst trokken we verder naar het westen om de Atlantische Oceaan te bereiken. Agadir was onze toegangspoort naar het zuiden. Na de levendige stad Agadir worden de dorpen kleiner, de nederzettingen meer afgelegen, en zodra je de grens met de Westelijke Sahara oversteekt, ligt er enkele duizenden kilometers Grote Leegte voor je. Een van de spannendste aspecten van deze reis naar Dakar.
Where the streets have no name
Die avond bereikten we moe maar voldaan Layoune, net over de grens met de Westelijke Sahara. Dit gebied wordt door Marokko bestuurd, maar beschouwt zichzelf als een apart land en het merendeel van de bevolking streeft naar autonomie. Voor het eerst voel je hier dat de beschaving echt ver achter je ligt. Zo’n 3000 km scheidden ons van de eindbestemming, en zodra je deze regio betreedt, weet je dat er geen back-upopties meer zijn. Als je een motoronderdeel nodig hebt in Agadir, is de kans groot dat je het daar vindt. In de Westelijke Sahara? Vergeet het maar. Verder naar het zuiden? Er is niets totdat je Dakar bereikt.
Meer kun je niet wensen
Maar voordat je er bent, zul je dagenlang over wegen en paden langs de machtige Atlantische Oceaan rijden. De paden daar zijn stevig, duidelijk en perfect uitgelijnd voor grote motoren zoals de BMW en de Kawasaki. De A41-banden blinken uit op de weg, maar verrasten ons enorm op deze lange offroad-gedeeltes. Ze presteerden geweldig en gaven perfecte feedback!
Er is geen betere plek om je hoofd leeg te maken dan hier. Eindeloos fietsen. Afwisselend asfalt en paden. Geen verkeer. Zee en woestijn. Geen zorgen, geen verkeer, geen e-mails of mobiele telefoons. Alleen jij en een fiets. Fietsen en banden die aan alle verwachtingen voldoen en deze zelfs overtreffen. Beter dan dit wordt het niet.
Dakhla is uniek
We besloten een schiereiland net onder de Kreeftskeerkring op te rijden en de nacht door te brengen in Dakhla. Het is een unieke plek, net zoals de route ernaartoe. Je doorkruist een soort maanlandschap om op een heel bijzonder stukje aarde te eindigen. Na een zware dag genoten we van verse oesters en een goed bed. Wat de volgende dagen in petto hadden, wisten we niet zeker. Want na de Westelijke Sahara wachtte Mauritanië. Maar eerst: een beruchte grensovergang.
Een land in isolement
Mauritanië is niet de populairste reisbestemming, en dat om vele redenen. Tussen de steden Nouadhibou en Nouakchott, de hoofdstad, is er... niets. Alleen een uitgestrekte woestijn, uitzonderlijke natuurlijke schoonheid en een verpletterende hitte.
Slavernij werd er officieel pas in 2007 afgeschaft, maar er zijn nog steeds duizenden slaven in het land. Misschien brengen de recente verkiezingen daar verandering in. En net die verkiezingen vonden plaats op de dag dat wij van Nouakchott naar Senegal wilden vertrekken. Gelukkig drong de eigenaar van ons hotel erop aan om zo vroeg mogelijk te vertrekken. Want, “het is zeker dat er rellen uitbreken door de verkiezingen. En geloof me, dat wil je niet meemaken.” Wijze woorden. Dus vertrokken we voor zonsopgang – voordat de rellen konden beginnen.
Alleen op de wereld
We negeerden de drukke en corrupte grensovergang bij Rosso en kozen voor de minder bekende grenspost in Diama. Want die is inderdaad minder corrupt, kleiner en veel rustiger. De reden daarvoor is dat de enige weg ernaartoe een piste is in slechte staat. Tijdens of na het regenseizoen kun je er gewoon niet overheen. Met nog een paar dagen te gaan voordat de regen zou beginnen, besloten we het erop te wagen. De baan is in zeer slechte staat en de trillingen die de kleine richels veroorzaken, zijn genoeg om je gek te maken. Toch trilde er niets van de Kawa of de BMW en de motoren hielden zich goed in deze extreme hitte. De rijders hadden het zwaar, maar er zat niets anders op dan door te rijden en toch nog wat rijwind te hebben. Het is op deze afgelegen baan zelfs nog desolaater dan in de woestijn. Dit is een plek waar je je echt alleen op de wereld voelt. Tenminste: als je de wrattenzwijnen niet meetelt.
Gesloten
Iets minder dan drie uur later bereikten we eindelijk de grens met Senegal. De grenspost Diama bleek zelfs nog stiller dan verwacht. Want die was… gesloten. Een motorrijder uit Nieuw-Zeeland stond hier al sinds 7 uur 's ochtends en was al meerdere keren op de hoogte gebracht. Eerst zou de grens om 2 uur opengaan, een half uur later kwam het bericht dat het 5 uur zou worden... Net toen we ons begonnen voor te bereiden om naast onze motoren te overnachten, ging de grenspost, zonder duidelijke reden, open. Een uur aan de Mauritaanse kant, twee uur aan de Senegalese kant, en we waren de grens over. Zo'n 90 euro kwijt aan transit; we bevonden ons aan de andere kant van de beruchte grens. Onze vriend uit Nieuw-Zeeland had minder geluk: hij was voorbereid, met al het papierwerk in orde, maar had geen visum. Op internet staat duidelijk dat dit niet meer nodig is, maar er is geen internet aan de grens en de printlijst van de douanebeambte uit 2004 zei iets anders – dus de Nieuw-Zeelander kreeg te horen dat hij moest omkeren. Zelfs een poging om de douanebeambte om te kopen had geen zin. Ik vraag me af of hij inmiddels in Senegal is aangekomen...
Eindelijk
Na de grens passeerden we Saint-Louis. Deze stad, ooit de hoofdstad van West-Afrika en nu door UNESCO erkend als werelderfgoed, herinnert nog steeds aan tijden van grandeur. Maar Afrikanen lijken belangrijkere zorgen te hebben dan unieke Franse architectuur onderhouden… Na een korte nacht in Saint-Louis reden we naar onze eindbestemming: het Lac Rose. We kozen ervoor om de duinen te vermijden met de Versys en GS en namen de harde paden van het binnenland naar het meer. Er waren nog steeds lange zandstroken, dus het bleef een uitdaging. De beste manier om op twee wielen te blijven? De bandenspanning van de Bridgestone A41’s verlagen tot 2.4 bar in plaats van de standaard XNUMX. Dat maakte een merkbaar verschil en gaf het vertrouwen om snel(ler) door het zand te rijden. En dat maakt zandrijden een stuk gemakkelijker.
Daar is het Lac Rose!
En zo kwamen we, op een dag dat de hitte en de luchtvochtigheid recordhoogtes bereikten, aan bij Lac Rose. Een memorabel moment. 7,000 kilometer. Hitte, lastige trajecten, twijfels, douaneposten, vermoeidheid, vreugde, euforie... het schoot me allemaal te binnen na misschien wel mijn meest emotionele minuut ooit op de motor. Een paar minuten later reed ik langs de geïmproviseerde finishlijn, opgehouden door Gunther die in Agadir op de Kawasaki was bijgeplaatst, en Patrick die onze Renault-assistentiewagen door al deze moeilijke zones had gereden.
Van Parijs naar Dakar in drie weken op een avontuurlijke motor... een geweldige prestatie, niet alleen voor mij, maar misschien ook voor de vele volgers van dit avontuur. Ons doel met deze reis was om te bewijzen dat wie zich goed voorbereidt en de beste route kiest, gemakkelijk naar Dakar kan rijden en een vaak onmogelijke droom kan waarmaken. Maar we wilden ook de veelzijdigheid van de motoren en de Bridgestone A41 banden. Missie geslaagd met alle middelen. Wat een trip! En hé, het was nog niet voorbij. Dakar had een extra kans in petto. Lees er alles over in deel 3!
