Naar de 4 kapen van Europa met de Versys 1100 – Deel 3: Zuidkaap
Onze redactie schrikt niet van een uitdaging. In 2023 reden we in één dag door 15 landen; vorig jaar stuurden we de Versys 1000 op A41-wegbanden van Brussel naar Dakar; en dit jaar willen we de vier kapen van het Europese vasteland doen op één set banden en, jawel, met één motor. Dat is meer dan 13,000 km. In de vorige delen van deze vierdelige reeks trokken we naar de Finse Oostkaap en bibberden we nog verder naar het noorden. Genoeg van de vrieskou, want deel drie brengt ons naar Europa’s zuidelijkste kaap, bijna binnen handbereik van Afrika!
Dag één: Biarritz of basta!
Tarifa is technisch geen kaap, maar wél het zuidelijkste punt van Europa. Dus de derde stop in deze extreme odyssee. Tussen haakjes: omdat het woord ‘tariff’ daar zijn oorsprong vindt, best actueel voor wie de huidige Amerikaanse gekte volgt. Volgens de teller hebben de Kawasaki Versys en Bridgestone T33’s bijna 10.000 kilometer achter de kiezen. En dat zie je, zeker op de Bridgestones, die de foltering van de noordelijke en westelijke wegen indrukwekkend hebben doorstaan, maar niet zonder littekens. Op zand- en zoutwegen krijgen banden het nu eenmaal te verduren: het is alsof je op schuurpapier gaat toeren. En toch resten er nog zo’n 2.500 kilometer tot Tarifa. En daarna nog het stuk tot de finish in Cabo da Roca.
Snelweg, tol, tanken… herhalen
Biarritz in één ruk. Dat is het doel van de eerste etappe. Helaas begint die op de snelweg. Snelweg, tol, tanken… en opnieuw. Kilometers aan een stuk. Dodelijk saai, en vast moordend voor de al geteisterde banden. We houden ons strikt aan de maximumsnelheid, maar checken bij elke stop het rubber. De limiet is nog net niet bereikt, maar het scheelt weinig. Plots twijfelen we aan de haalbaarheid van deze missie, die de teller over de 13.000 km zal duwen. Maar bij elke tankstop blijkt dat het rubber de Franse autoroute beter verteert dan de noordelijke trajecten. Slijtage is minimaal. Bij het weinige stuurwerk — afritje naar een pomp, een sporadische rotonde — verrast het stuurgedrag van de T33’s positief, zeker op deze kilometerstand. Geen voelbare knik in het stuurgedrag, en de grip blijft constant ongeacht de hellingshoek. Dat geeft moed om de blik op Biarritz en de Pyreneeën te houden.
584 km
Weinig is zo’n motivatiekiller als “volgende afrit over 584 kilometer” op de TomTom zien verschijnen — ongeveer Parijs-Bordeaux. Hier blinkt de Kawasaki Versys uit door het gebrek aan trillingen, het zitcomfort en de zithouding. Zelf zoeken we iets om het hoofd bezig te houden, want met muziek in de helm rijden weigeren we koppig. De ingebouwde headset die in de schedelbasis prikt, net achter het linkeroor, bevestigt ons in die beslissing. Dan ontdekken we de hellingshoekindicator op het dashboard. Kilometer na kilometer spelen we acrobaat in het zadel om op deze eindeloze rechte lijn tóch hellingshoek te maken. We worden bijna zeeziek terwijl we de volledige profielbreedte van de T33 benutten. Bye-bye verveling! De weinige auto’s die ons voorbijsteken kijken ons aan alsof we gek zijn, maar het houdt ons bezig tot onze benen zeggen dat het genoeg is geweest.
Fish & chips
En dan kantelt alles. Ten noorden van Bordeaux pakken donkere wolken samen, en de laatste 200 kilometer rijden we bijna volledig op nat asfalt… maar wel zelf geen druppel gevangen. Dreigt het toch, dan stoppen we voor het avondeten: de vieste fish & chips ooit. En de banden? Op nat asfalt slijten ze amper. Da’s dan weer het voordeel…
Bochtenroute
Na een overnachting in Anglet bij Biarritz is de missie om voorbij Madrid te geraken, via een route met zo weinig mogelijk rechte stukken voor etappe 2. De TomTom tekent een slingerend parcours en wij zijn vastbesloten om ervan te genieten. ’s Ochtends is het nog vochtig, maar de T33 presteert uitstekend. De Versys 1100 trouwens ook. We houden hem in ‘Sport’, zodat we midden in de bocht zo soepel mogelijk gas kunnen bijgeven. De Kawasaki werkt gretig mee, zijn quickshifter laat ons zalig kort opschakelen uit de bochten.
ETA
Af en toe stuurt de TomTom ons over schitterende stroken door bossen waar nauwelijks iemand woont. Man, wat is het Baskenland mooi. Zonder moeite gum ik links en rechts de chicken strips weg en de indicator toont 41° aan beide kanten. De T33’s zijn dan wel sport-touringbanden, ze staan het plezier op de Versys geen seconde in de weg. Elke versnelling, elk toerental: trekkracht zat en zonder morren. De zere billen van de 11-uursrit van gisteren laten zich amper voelen, de benen zijn fris en ik geniet volop van wat de streek biedt — in dit geval het Parque Natural Sierra de Cebollera.
Madrid
Maar of de ETA nu tikt of niet, snel gaat het niet als je zo blijft zigzaggen. Ergens verloren in de driehoek Burgos-Valladolid-Zaragoza schat ik hoe ver ik vandaag wil raken. Toledo lijkt haalbaar, dus zet ik de TomTom terug op ‘snelste route’. Dat betekent weer snelweg, en het feestje is gedaan. Richting Madrid zie ik de temperatuur op het dashboard om de 20 km met een graad stijgen, tot 29 °C vlak vóór de stad.
Eenmaal de Spaanse hoofdstad voorbij, valt het mee: Toledo-Málaga is maar zo’n 400 km. We moeten om 4u16 aan de luchthaven zijn om de fotograaf op te pikken. De TomTom zegt ETA 15u15, maar zonder te pushen maken we er 15u4 van. Tot Ciudad Real is het vlak en recht, daarna draaien we het Parque Natural Sierra de Andújar in en smullen we opnieuw van een reeks heerlijke bochtenwegen. In het Parque Natural de las Sierras Subbéticas springt de ‘offroad’-instelling van de routeplanner plots aan. De etappe wordt XNUMX km langer dan verwacht en ik rijd er op eieren doorheen, hopend geen lek te rijden. Weer eens wat anders.
Antequera-Torreguadiaro
Iets voorbij Antequera verandert het decor. Alle begroeiing heeft plaatsgemaakt voor olijfgaarden, en ik vraag me af hoe dat zich verhoudt tot biodiversiteit. De temperatuur blijft draaglijk tot halverwege het Parque Natural Montes de Málaga. Opnieuw kruipt de naald richting 30 °C, maar een laatste check van de achterband stelt gerust: Tarifa mag geen probleem zijn, en ook de westkaap van Portugal — eindpunt van deze trip — lijkt nog haalbaar. De slijtage-indicatoren zijn nog niet geraakt. Fotograaf Manu landt stipt op tijd en met zijn huur-Dacia in ons kielzog rijden we richting Tarifa, opnieuw via een 220 km lang bochtenparcours op de TomTom, op zoek naar fotospots. Eén bergweg volstaat om ze te vinden; daarna werken we gericht.
Europa’s grootste speeltuin
De wegen tussen Málaga en Tarifa, via Ronda, zijn misschien wel Europa's grootste speeltuin. Er is nauwelijks een recht stuk dat die naam waardig is in de laatste 90 km. Ik rijd soepel door de bochten en laat de drang om naar de volgende te rennen los. Manu heeft echter moeite om bij te blijven, zijn vliegtuigsandwich ligt nog steeds zwaar op zijn maag terwijl hij vecht om zich staande te houden in deze geplaveide achtbaan. Uiteindelijk bewaren we Tarifa zelf voor de volgende ochtend en overnachten we in Torreguadiaro, aangetrokken door een lokale bikerbar en een hotel aan de overkant.
Playa Chica
Tijdens het ontbijt lijkt een school dolfijnen ons uit te nodigen om koers te zetten naar Tarifa. Tot aan het zuidelijkste punt raken we niet — militair terrein — dus wordt het Playa Chica. Hier, met links de Middellandse Zee en rechts de Atlantische Oceaan, geef ik de Versys en de T33’s aan Manu. Hij heeft nog zo’n 700 km te gaan, maar een laatste bandencheck zegt dat het goed komt: de slijtindicatoren zijn nog onaangeroerd. Ongelofelijk, gezien de staat van de banden drie dagen geleden. Zonder de schurende foltering van de eerdere kapen hadden de T33’s waarschijnlijk gewoon terug tot in België gekund. Manu springt in het zadel, verliest meteen een paar handschoenen, maar staat te popelen. De Kawasaki Versys 1100 heeft alles gegeven en zorgde voor drie bijzonder bevredigende rijdagen: rotsvast. Na twee rotondes snappen we waarom Manu zeeziek werd in de Dacia Sandero, en we kunnen hem alleen maar toewensen dat ook hij de rest — en heel de terugweg — op de Versys 1100 met T33’s kan doen. Ze deden ons snakken naar meer.
