Vier kapen, één set banden – Deel 1: Oostkaap
Kun je alle vier de geografische uitersten van het Europese vasteland bereiken met één set banden? Wij gaan de uitdaging aan met de Bridgestone Battlax T33’s, gemonteerd op een Kawasaki Versys 1100. In deel één vertrekken we vanuit België richting het oostelijkste punt van de Europese Unie: de Oostkaap in Ilomantsi, Finland. We trokken door zeven landen, trotseerden sneeuw, kasseien en eindeloze vlaktes. Een rit vol contrasten, snelheid en… stilte.
Het plan was simpel: neem één motor en één set banden mee en rijd naar de vier kapen van het Europese vasteland. De uitvoering van dit plan was helemaal niet zo eenvoudig. Afhankelijk van de route zouden we bijna 15.000 kilometer moeten afleggen. De start van het avontuur in mei betekende dat het in sommige delen van Finland en Noorwegen nog steeds extreem koud kon zijn, en de aankomst bij de Zuidkaap in Tarifa betekende dat we in verschroeiend heet weer moesten rijden. Zouden de banden het volhouden? En de rijder? We maakten ons geen zorgen over de Kawasaki. De 1000 cc-versie deed het prima. Bridgestone T32 doorkruiste in 2023 op één dag 15 landen en vestigde daarmee een wereldrecord. En vorig jaar, op de A41 road adventure-banden, reden we er helemaal mee van Brussel naar Dakar. Dit is een van de beste adventure-fietsen voor op reis. De andere problemen of twijfels? De tijd zal het leren...
Duits asfalt en Kawasaki-power
Dag één? Piece of cake. We vertrokken vanuit België richting het oosten. ‘We’, dat zijn ondergetekende op de Kawasaki en fotograaf Manu in een camper. We spraken af op enkele plekken voor foto’s en deelden de camper om in te slapen. De Duitse Autobahn is puur genieten voor elke rijder met een sportief hart. Na Keulen werd het rustig en het asfalt riep. Tijd om de Versys los te laten. De viercilinder gromde tevreden terwijl de snelheidsmeter tegen zijn grenzen aan tikte. De T33’s voelden zich in hun nopjes: stabiel, voorspelbaar en met grip in overvloed. Adrenaline werd voldoening. Missie één: check.
Poolse kust en volle jerrycans
In Polen kozen we voor een tolvrije route langs de kust richting Gdansk. Mooie landschappen, vlot asfalt en – het beste van al – goedkope benzine! We vulden onze ‘voor de zekerheid’-jerrycans bij: eentje van 5 liter, eentje van 10. Je weet maar nooit, zeker niet als je straks het Finse niets in rijdt. Gdansk lieten we links liggen. Het échte avontuur moest nog beginnen.
Litouwen: één lange rechte lijn
De Litouwse grens verwelkomde ons met chaos: wegenwerken die een soort grenspost van de toekomst beloofden. Daarna… niets. Een eindeloze, monotone rit zonder stops. Alleen grijze lucht, rechte wegen en lege velden zover je kunt kijken. Maar zelfs hier blonken de T33’s uit. Comfortabel en stabiel – ze maakten zelfs deze saaie stukken verrassend aangenaam.
Riga: een verrassing in Letland
De Letse hoofdstad Riga doemde op aan de horizon, net toen de zon begon te zakken. Geen twijfel: tijd voor een welverdiende pauze! De stad betoverde ons met haar levendige sfeer, indrukwekkende gebouwen en gezellige steegjes. We parkeerden de Versys midden in het centrum. Lekker eten, een lokaal biertje en een onverwacht citytripje midden in onze expeditie. Zalig!
Tallinn en de oversteek
In Estland kwamen we vroeger dan gepland aan in Tallinn. Genoeg tijd dus om deze middeleeuwse stad met haar kasseien en torens te verkennen. Daarna namen we de ferry naar Helsinki. Het avontuur verplaatste zich naar Scandinavië. We vermoedden al dat de voorbije dagen slechts het voorspel waren – en jawel, de échte rit moest nog beginnen…
Helsinki: regen, duisternis en… kasseien
Finland begroette ons met regen en somberheid. Helsinki is druk, chaotisch en bezaaid met kasseien. Niet ideaal voor een volgeladen motor. Maar de T33's bleven maar bijten, ongeacht de ondergrond. We besloten de stad te ontvluchten en de rust op te zoeken. We kampeerden onder een brug aan het water voor de nacht. Het was koud, nat, maar vredig. Het had erger gekund...
Imatra: asfalt met geschiedenis
De volgende dag reden we richting Ilomantsi, met een verplichte stop in Imatra. Elke motorsportfan kent de stad van het IRRC-kampioenschap. We konden twee rondjes draaien op het openbare gedeelte van het stratencircuit. Het rechte stuk met chicanes is afgesloten, maar de sfeer is er nog steeds. We maakten een paar foto’s aan de startlijn bij het meer – echte racehelden. De locals zwaaiden en juichten. In Imatra zit motorrijden in het bloed.
Het einde van de rit
Vanaf Imatra slingert de weg naar Ilomantsi. Glooiend asfalt, perfect voor de Versys en de T33. Beide waren in topvorm. De zon begon onder te gaan toen we de laatste 25 km over een pad richting de Oostkaap bereikten. Wat begon als begaanbaar grind, veranderde al snel in een besneeuwd pad. De temperatuur daalde weer. Slechts 2 km van ons doel zaten we vast! De fiets gleed weg op het ijzige pad. We konden onmogelijk verder fietsen. Maar het doel was de Oostkaap, die slechts een paar kilometer verderop lag. Dus gingen we te voet verder – door de sneeuw en lieten we de Versys achter ons.
Het uiterste punt
Het ‘oostelijkste punt’ ligt aan een bevroren meer, bereikbaar via een houten vlonderpad. Infoborden in meerdere talen en verder… stilte. Op een piepklein eilandje staan twee grenspalen: letterlijk en symbolisch het einde van Europa. Een houten hutje op palen en een paar bankjes – dat was het enige teken van menselijke aanwezigheid. We zagen de zon de ijsvlakte schilderen in roze en oranje. Er was daar niets – en precies dát maakte het zo magisch.
De terugweg begint
De terugweg was lastiger. De fiets worstelde zich de besneeuwde helling op. We duwden, trokken en gleden, maar hoera, we vielen niet. Euforie! We reden verder naar het dichtstbijzijnde stadje, 50 km verderop. De zon zakte langzaam. De lucht brandde in alle tinten vuur. Tegen de tijd dat we aankwamen, was de temperatuur gedaald tot vijf graden onder nul. De kachel van de camper voelde nog nooit zo welkom.
Het einde is het begin
Soms gaat het niet om de bestemming, maar om de reis. In dit geval: allebei. De Oostkaap van Finland is geen standaard motorbestemming, maar daar alleen staan – op de rand van Europa, tussen ijs en stilte – was onvergetelijk. Wat begon aan topsnelheid op de Autobahn eindigde in stille bewondering bij een bevroren meer. Een broodnodige stilte, als opwarmer voor deel twee: de beruchte Noordkaap.
