Onderdelen een en twee van deze epische reis naar Dakar vertelden hoe we grote delen van de Sahara doorkruisten, langs de Atlantische Oceaan door de Westelijke Sahara reden en in de problemen kwamen bij de Mauritaanse grens. Dit is hoe het allemaal uitpakte.
Geef niet op
Na vier dagen aan de grens met Mauritanië gaf de Marokkaanse douane eindelijk toe dat wij de grens niet konden passeren. We zouden echter wel de motoren door Mauritanië mogen vervoeren... in ons busje. En met maar één bestuurder, geen passagier. Er zat dus niets anders op dan de motoren in het busje te laden, een taxi terug te nemen naar Dakhla en van daar op een vlucht naar Dakar te stappen. Vanuit Dakar gingen we naar Saint Louis, aan de grens met Mauritanië, en daar wachtten we op het busje en de motoren die aan de andere kant van de grens aankwamen. We verloren veel tijd en geld, maar we waren vastbesloten om Dakar te halen. Zelfs met grenzen gesloten vanwege Covid. Of welke reden dan ook.
Hallo, ambassade?
Alleen... toen we aan de Senegalese kant van de grens aankwamen in een gehuurde 4×4, was er van ons busje geen spoor te bekennen. Onze chauffeur nog met de douane in Marokko bezig was. Op dat moment besloten we contact op te nemen met de ambassade. Met de hulp van de Senegalese consul en de Senegalese ambassade. Die op zijn beurt de ambassade in Rabat opriep. In die mate zelfs dat de ambassade ons persoonlijk opbelde en beloofde het grensprobleem snel op te lossen. We hadden weer goede hoop.
Grote teleurstelling
Later die avond kregen we een telefoontje van de Belgische ambassade in Marokko, met de mededeling dat de grens gesloten was. En dat we er niets aan konden doen. Misschien zou het kunnen lukken om de motoren te vervoeren per boot? Nou, nee. Omdat het nooit de bedoeling was om de motoren naar Dakar te verschepen. Dat hadden we vanuit elke haven ter wereld kunnen doen. Het doel was om naar daar te rijden en de teleurstelling dat we er niet in slaagden was enorm.
Koppigheid
Omdat de grens met Algerije al tientallen jaren gesloten is, en het veerbootverkeer met Spanje stilgelegd is, was Marokko zich aan het isoleren. Enerzijds zou toegeven dat ook de grens met Mauritanië gesloten was, de bevestiging zijn geweest van een totaal isolement, maar niemand wilde dat toegeven. Anderzijds lieten zij ons niet over de grens gaan, wat leidde tot een sterkere volharding aan onze kant en veel tijd en geld kostte. Uiteindelijk, als de ambassade je zegt dat het niet kan, mag je ervan uitgaan dat het echt niet kan. Deels uit teleurstelling en deels uit koppigheid zijn we toch in een gehuurde 4×4 naar Lac Rose gereden, maar het voelde helemaal niet goed. We hadden het zwaarste en moeilijkste stuk achter de rug, er restte ons alleen nog een stuk rechtdoor naar Mauritanië om op de prachtige rode hellingen te komen die naar Lac Rose leidden. Vanaf de plaats waar we stopten, hadden we letterlijk in twee dagen naar het roze meer kunnen rijden zonder enige technische moeilijkheid.
Ook Hubert Auriol brak twee botten toen hij met de finish in zicht en als leider van de voorlaatste etappe richting Dakar reed. Voor 'L'Africain' moet het onmetelijk veel moeilijker, erger en pijnlijker geweest zijn. Maar we begrijpen hem een beetje beter, want we waren een haar verwijderd van een 42 jaar oude motor en een die 42 dagen oud was naar Dakar te rijden.
Alle wegen leiden naar huis
Het had geen zin meer in Senegal te blijven, het kon weken of maanden duren voordat de grens weer openging. Dus gingen we terug, alle wegen leiden uiteindelijk naar huis. Terwijl we dit schrijven, is de grens met Mauritanië net weer open. Maar omdat er nog geen veerboten naar Spanje zijn, staan de motoren nog in ons busje in Marokko. Meer specifiek in Agadir, waar een lokale gids ons een bewaakte garage heeft verhuurd. Zou het niet geweldig zijn om de klus te kunnen klaren? Misschien is het toch nog mogelijk. En u kunt er dan zeker alles over lezen op Gripping Stories!
