fbpx Dakar Legends Trail: Door de Westelijke Sahara
Zaterdag, januari 28, 2023
HomeReisinspiratieDakar Legends Trail: Door de Westelijke Sahara

Dakar Legends Trail: Door de Westelijke Sahara

Weer naar Dakar aan het rijden. Het was een doel dat ik voor ogen had sinds we in 2011 voor het eerst naar de Senegalese hoofdstad reden, in de voetsporen van de oorspronkelijke Dakar-rally. Het plan was simpel: om de 10 jaar de tocht nog een keer te doen. Terwijl ik deze regels schrijf, lijkt het verschrikkelijk lang om nog een decennium te wachten om terug te gaan naar Dakar. Bovendien, met één kans per decennium, wordt het aantal keren dat je deze droomreis kunt maken vrij beperkt. Dit is deel twee van The Dakar Legends Trail!

Verslavende woestijn

Rijden door de woestijn is verslavend. En tegelijkertijd rustgevend. De fysieke vermoeidheid die je achteraf voelt valt in het niet bij de mentale rust die je krijgt op de Afrikaanse hellingen. Rijden naar Dakar kan eigenlijk in vier grote delen worden verdeeld. Het Europese gedeelte is niet meer dan een opwarmertje en voor wie ervoor kiest om over de snelweg te rijden is het bijna tijdverspilling. Bovendien moet je eenmaal in Afrika banden verwisselen. Knobbelige banden en snelwegen... het is nooit een goede match geweest.

Deel twee van deze reis is precies het tegenovergestelde. Marokko is adembenemend mooi en een paradijs voor offroad en adventure rijders. Zelfs degenen die zelden of nooit het asfalt verlaten, zullen onder de indruk zijn van de ruigheid van het Atlasgebergte, de grootsheid van de Sahara en de schoonheid van de Atlantische kust.

Dan komt deel drie: als je Agadir eenmaal bent gepasseerd, is het eigenlijk een rechte lijn naar beneden. Westelijke Sahara en Mauritanië zijn bijna 2500 km geduld. Weliswaar zit je op een motor, maar het landschap na Agadir verandert pas als je een paar kilometer van de Senegalese grens bent verwijderd. En er is een duidelijk punt waarop je die verandering kunt verifiëren: plotseling staat er een boom in de woestijn. En dan nog een. En dan veel. Ineens sta je aan de oevers van de rivier Senegal en de grenspost met Rosso.

Prachtige XT, indrukwekkende Bridgestone AX41

Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen. Dat punt hadden we nog niet bereikt. Als je het vorig deel van dit verhaal leest weet je dat we met verrassend weinig problemen in Agadir waren aangekomen. We wisten niet wat we konden verwachten van de 42 jaar oude Yamaha XT500 die een hete woestijn doorkruiste. Nou, de motor sloeg geen slag, noch bij extreme temperaturen van veel meer dan 40 graden, noch tijdens lange verbindingsstukken waar de grote single met een constante snelheid van 100 km per uur over het asfalt moest denderen.

De geweldige prestatie van de Bridgestone AX41 heeft ons veel geholpen. De band is geweldig op de weg, uitstekend in off-road gebruik. En we waren verrast over hoe laag de slijtage van deze knobbelige band was.

Hoe goed de XT ook presteerde, lange asfalttrajecten zijn niet zijn favoriete onderdeel. Op de offroad- stukken voelde de nazaat van de eerste Dakar-winnaar zich veel beter. Desalniettemin moet je nog steeds je moderne offroad-technieken overboord gooien om de XT500 soepel over hellingen te racen.

Oude technieken

De motor is zo klein, opstaan ​​is altijd een slecht idee. Voor je rug, voor je benen en gewoon omdat je simpelweg moe wordt. Terwijl je op een moderne adventure- of off road-motor kunt staan ​​en een beetje kunt ontspannen, kan dat niet op de XT. Zeker als je de originele vering gebruikt. In dit geval doorkruis je een woestijn met vrijwel de vering van een skateboard. Je leert zoveel mogelijk te gaan zitten en alleen uit het zadel te komen als het echt moet. In het zadel heb je een bijkomend voordeel: de dikte van de zitkussens helpt om een ​​deel van de schokken op te vangen. Het is niet verwonderlijk dat de meeste oude Dakar-foto's rijders laten zien die zitten.

In een rechte lijn

Eenmaal voorbij Agadir, hebben we ervoor gekozen om ons zoveel mogelijk te houden aan de prachtige zandpaden die je via Sidi Ifni naar de Plage Blanche leiden. Komend vanuit Guelmin is het beroemde en indrukwekkende strand bijna een verplichte stop. Hierna gaat de weg naar Dakar richting El Layoun en Dakhla. Niet te veel off-road hier, gewoon een lange en bochtige weg.

Als je erop wilt gokken dat er geen politieagenten met speedguns achter de rotsen staan ​​te wachten, kun je met 160 km per uur naar het zuiden stormen. Soepel. Nou, dat kan als je op de moderne Yamaha T7 zit. De XT is geen fan van hoge snelheden. De Ténéré 700 bewijst dat adventure rijden ook reizen en dus kilometers maken betekent. Terwijl we in het Marokkaanse deel af en toe genoten van het bijhouden van de Ténéré 700 met de XT, toen we eenmaal de Westelijke Sahara waren binnengereden, was dat niet meer mogelijk.

Zingen

Om mijlen af ​​te draaien, scoort de Ténéré 700 en de Bridgestone AT41 verrassend goed, de XT500 voorspelbaar slecht. Dit is geen motor voor de lange snelwegen. Of zelfs de korte. Maar het was onderdeel van het spel, onderdeel van de uitdaging om dit adventure te rijden met deze motor.

En, oh ja, zingen in je helm helpt. Ik heb geen idee hoe vaak we Metallica's (of liever Bob Seger's) Turn The Page in onze helm zongen. “On a long and lonesome highway, east of Omaha…” “On a road to nowhere” door Talking heads, klonk het net zo goed ontelbare keren uit onze kelen. Het is trouwens best vervelend als je een stukje van de tekst niet meer weet en je echt delen van het nummer moet neuriën. Maar het helpt wel om de kilometers af te slijpen.

Hallo Dakhla

Deze rit tussen Tan Tan en Dakhla is de langste en de meest vervelende van de hele Dakar-route. Er zijn niet al te veel stops en het is een erg simpele en saaie weg. Kilometers aftellen hoort bij deze reis en je weet dat je dit deel gewoon onder ogen moet zien. Maar toch, het is klote. Het bereiken van Dakhla maakt alles echter de moeite waard. Niet vanwege de stad als zodanig, maar vanwege het landschap eromheen.

Dakhla ligt op een schiereiland en de ondiepe wateren eromheen trekken surfers van over de hele wereld aan. Omdat je niet eens surfers over dat saaie stuk moet sturen, is er een vliegveld in Dakhla. Covid zorgde ervoor dat er beduidend minder windsurfers waren op de ondiepe wateren in de Westelijke Sahara, maar het blijft een gek gezicht. Bijna 1000 km niets anders dan zand en rotsen en dan ineens kleurrijke zeilen en vliegers. Dit is echter niet het beste van Dakhla. Net buiten de stad ligt een bijna letterlijk onaards landschap. Soms voelt het een beetje als rijden op de maan. Opvallend wit zand, veel harde stukken, gekke rotsformaties... Het is een vreemd stukje planeet, net buiten het laatste stadje voor de Mauritaanse grens.

Min-vijfsterrenhotel

Maar kijk uit. Ook al is dit de laatste grote stad voor de grens, in Dakhla ben je helemaal niet aan de grens. Het is nog een rit van 350 km voordat je de indrukwekkende grenspost met Mauritanië bereikt. Tussen het Marokkaanse deel en de Mauritaanse post ligt een 5 km lange strook die bekend staat als Niemandsland. De grenzen van de twee landen raken elkaar daar niet. Er zijn plannen om dit veelbesproken stuk land waar iedereen aanspraak op heeft te annuleren en de grenzen gewoon te laten aansluiten zoals bijna overal ter wereld, maar we zijn er nog niet. En wat bleek: ook wij waren nog niet in Dakar.

We maakten meer kennis met de Marokkaanse grenspost dan we wilden. Dat komt omdat we daar vier dagen vastzaten. Erger dan de dagen waren de nachten, doorgebracht in het enige hotel in de omgeving. Stel je een groezelig gebouw voor, met houten banken en allerlei knaagdieren die elke nacht door je kamer rennen en over je stinkende deken. Nou, dat zou nog altijd beter zijn dan een verblijf in het min-vijfsterrenhotel vlakbij de grens. De reden voor de vertraging? Lamme excuses en een vreemd beleid van Marokko.

Kafka

Aanvankelijk kregen we te horen dat er een stempel ontbrak op onze douanepapieren. Gek, want toen de veerboot in Tanger aankwam, werd alles mooi afgestempeld. Het gekibbel en wachten duurde iets meer dan een dag en een bijzonder lange nacht. Eindelijk kregen we het nieuws dat het douanekantoor in Dakhla ons van dat nodige stempel zou kunnen voorzien. Ja, Dakhla, dat is bijna 350 km van de grens. Dus gingen we terug naar Dakhla, maar kregen we te horen dat al onze papieren in orde waren. Terug naar de grens gingen we – niet zonder de nacht in een echt bed door te brengen – om te horen, geloof het of niet, dat er dit keer een document ontbrak. Ja, terug naar Dakhla. Alleen om te horen dat, zoals ik de vorige keer zei, al onze papieren in orde waren. Dus reden we weer 350 km terug naar de grens, waar we de douaneambtenaar een bedrag aanboden waarvoor hij meer dan een half jaar moest werken (douaneambtenaars verdienen daar ongeveer 150 euro per maand). Op dat moment werd ons beloofd dat we ons busje – met de motoren erin – over de grens konden krijgen. Omdat het transport zou zijn en geen reizen. Dat betekent één bestuurder, het busje en de twee motoren. Niet zoals we het hadden gepland, maar het leek erop dat dit de enige optie was om naar Senegal te gaan.

Benieuwd naar de derde aflevering? Houd onze social media platforms en Gripping Stories in de gaten! 

- Advertentie -

Meest populair